In de luwte

Ontevreden.

Zo luidt de titel van het boek van auteur Beatriz Serrano. En toch was het lang geleden dat ik bij het lezen ervan zo gelachen heb. Af en toe gegrijnsd. Herkenbaarheid gevoeld. Mild gereageerd. Tevreden om het elke avond vast te pakken en een kwartier te genieten tussen de lakens. Bijna zo prettig als een vrijpartij. Het enige moment van ontevredenheid? Dat dook op toen ik de laatste bladzijde omsloeg.

Het boek gaat over Marisa. Het rolletje dat ze speelt tijdens de werkuren. “Kantoortje spelen”, noemt ze het lieflijk. Ze beheerst de spelregels en de kunst om de grenzen van de klassieke kantoorscenario’s op te zoeken. Ze geniet van de spanning om soms die grenzen te passeren en de angst dat een collega of godbetert haar baas, haar ontmaskert.

Kantoorgeheimen

Het verhaal is geestig, het is pijnlijk, het schuurt. Ik wil die sluwe Marisa meteen aanwerven. Kantoorgeheimen aan toevertrouwen. Marisa houdt me een vlijmscherpe corporate spiegel voor met een zwarte rand. Soms kijk je erin en vraag je je af waar de essentiële inhoud gebleven is.

Voor iedereen die smalend wil lachen met out-of-officeberichten, outfit of the day, quiet quitting, low-hanging fruit en  andere holle kantoordozen.